zor etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
zor etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

31 Mart 2008 Pazartesi

SAF!!

Geçtiğimiz haftalarda köşe yazılarımdan birinde ‘ Zor Olmuyor mu ? ’ başlığı altında bir yazı hazırlamıştım.Yazımda ikizlerimizi gören herkesin acıyan bakışlar ile yukarıda ki soruyu sorduğunu ve benimde ‘Hayır olmuyor,biri de aynı emek ikisi de ’ şeklinde cevap verdiğimi yazmıştım...

Şimdi bu yazıma hitaben kendimi yılın, yok yok hatta son 3,5 yılın ‘ SAF ’ ı ilan ediyorum.

Çünkü artık aydım, uyandım... Geç oldu ve hatta güç oldu ama sonunda oldu.

Ben de, kısa süreliğine de olsa tek çocuklu bir anne olmanın keyfine, farkına ve tadına vardım.

İnsan anne olunca hani başka bir canlıya dönüşüyor ya... Hani açıyor kalkanlarını yavrusunu görünen görünmeyen bütün tehlikelerden korumaya çalışıyor... Yada bazen öyle kaptırıyor ki kendini, aman çocuğumun gelişiminde bir eksiklik olmasın, sağlığı, büyümesi, beslenmesi, mutluluğu tam olsun diye uğraşırken dünya ile irtibatı kesiyor...

Ben çok kesmesem de irtibatımı, yer yer çekmediğim dönemler oldu... Aradığınız kişiye şu an ulaşılamıyor lütfen daha sonra tekrar arayınız, dönemleri yaşadım ben deJ

İşte böyle dönemlerde, ben çocuğu olan her anneyi benim gibi -yani bir ikiz annesi gibi- zannederdim.

Sorarlardı ; Ayy nasıl başa çıkıyorsunuz ? Zordur bakmak di mi ? J vs.vs.vs.

Cevaplardım ; Zor oluyor tabii ki olmaz mı ? Yapıyoruz işte bir şeyler, öyle böyle bu günlere getirdim çok şükür... :)

Büyük bir teveccüh ! ile karşılardım iltifatları; Aman efendim ne olacak annelik görevimiz, anne olmak bunu gerektiriyor, falan filan...Bak bak bak laflara bak... Ah benim saf kalbim ah!!!!

Geçen haftaya kadar böyle cevaplar verirdim, bir de serde - genelde erkekler de bulunur derler ama -yiğitlik var ya öyle ağlanmayı, ah öldüm bittim sızlanmayı da sevmem çok şükür. E o zaman uğraş dur.

‘Ay’ ma olayımıza gelirsek;

İki hafta önce bir hafta sonu, yardımcımın da gelmemesinden istifade eşimle çocukları bölüştük...
Ben kızımı, eşim oğlumu aldı...

Ben kızımla çarşı pazar gezdim, alışveriş yaptım. Kendimize yeni kıyafetler aldık, büyük bir sükunet ve huzur içerisinde dolaştık, hatta oturup bir şeyler bile yedik.J (İlk uyanışlar)

Eşim oğlumla, sinemaya gitmiş, gezmiş ve onlarda bir yerde oturup sakin sakin yemek yemişler.
( Şimdi e bunlar normal, zaten yapılan şeyler dediğinizi duyar gibiyim, zira duymuyorum, sadece duyar gibi yapıyorum ??? Tamam bunun sonu yok. Kestim.)

Sonra yine bir gün aynı işlemi, eş (Çocukları kast ediyorum:) değiştirerek yaptık. O gün de çok güzel geçti... Yazık, benim canım yavrularım doğdukları günden beri ister istemez her türlü ilgi ve sevgiyi paylaşmak zorunda kaldıkları için onların da çok hoşuna gitti. ( Aman allah’ım acaba mı? lar )

Ve sonra yeniden, bazen evde ben biriyle kaldım ev işlerine yardım etti kalan yavrum, bazen de eşim tekrarladı aynı şeyi.

Böyle birkaç denemeden sonra birden; dank dank dank mı etti yoksa cıngıl cıngıl cıngıl ziller mi çaldı ? hatırlamıyorum...

Gözümü açtığımda UYAN’mıştımJ

Yaa meğer ne kolaymış tek çocuk sahibi olmak;

İstediğin yere tek başına al çocuğunu git.
( İki çocukla özellikle küçükler iken tek başınıza bir yere gidemiyorsunuz, çünkü en basitinden bir ağlama sırasında bile hangisine bakıp kucağınıza alacağınızı şaşırıyorsunuz. Büyüyüp ayaklanınca da durum aynı, biri bir yana diğeri başka yana gider...Peki anne nereye?)

Evdeysen eğer otur yanına beraber oyna
( Dağıtan, oyunu bozan, durup dururken gelip kardeşini ısıran yok)

Yemeği ve sofrayı hazırla bir kerede otur ye kalk.
( Önce kızım, sonra oğlum ve en sonda bizim için 3 defa, aralarda abur cubur yeniyorsa eğer sayısız kere hazırlanan masa)

Çocuğun hasta olursa eğer, bütün ilgini ona ver bak ilacını vs. içir iyileşsin... Hastalık süreci en fazla 3-4 günde geçsin.
( İki çocuk sırayla hastalanır, nazlanır, ağlar, huy değiştirir... Anne bu süreçte hangisi ile ilgileneceğini şaşırır, ateşler ve şurupların karışmaması için takip çizelgeleri hazırlanır ve bu zorlu maraton ve iyileşme süreci minimum 10 günü bulur.) Vs.Vs.Vs.

Bu yüzden artık bana bir daha ve daha çok sorun lütfen !! Nasıl bakıyor, büyütüyorsunuz? Zor olmuyor mu ? diye... Ben de size en baştan uzun uzun anlatayım J

İMZA: Bu aralar baharında etkisi ile hafiften uçmuş.... SAF ! Yüreği hiçbir yerlere sığmayan, içindekileri ve yaşadıklarını paylaşmak isteyip yazan, ama yine de derinlerde bir yerde bu yazdıkları içinde pişmanlık duyup –İçinden Allah’ım sen beni bilirsin, şikayetçi değilim çocuklarım için sana binlerce şükrederim- diye dualar eden bir ikiz annesi J

İyi haftalar diliyorum
24.03.2008

10 Mart 2008 Pazartesi

ZOR OLMUYOR MU ?

ZOR OLMUYOR MU ?

Evet, tabii ki oluyor... Ama bu işler böyle, biri de aynı emek, ikisi de!...
Bu cümleden konuyu tahmin edebildiniz mi?

Evet ben bir ikiz annesiyim ve evet ikizlerimden bahsediyorum.

Kime mi? Tanıdığım tanımadığım herkese...Çünkü ikizlerimiz olduğunu öğrenip, bizi ailece birlikte gören ve - ah canım çok şekerler- faslından sonra bu soruyu sormayan yok!

Her şey zor değil mi bu hayatta ; doğmak, büyümek, adam olmak, kadın olmak, insan olmak...Emek vermeden uğraşmadan kim neye sahip oluyor ? Zor tabii ki zor, ama belki de kolay olsaydı bu kadar da keyif vermezdi yaşananlar ve belki de bizi böyle birbirimize bağlayan da bu zorluklar.

Siz bilir misiniz ki; biz meleklerimizi ne umutlarla istedik,bekledik...Nice uğraş, çaba ve gözyaşından sonra kavuştuk onlara...Ve bilir misiniz ki; insanın yalnızca anne ve baba olduktan sonra, hayat felsefesi değişiyor, ruhu değişiyor ve o anne baba ,tüm zorlukların üstesinden gelebilecek yürekte başka bir kişi haline geliyor.
(Şimdi bu satıra kadar yazdıklarımı okudum da, biraz fazla mı sert çıkmışım acaba ? Belki soranlarda nezaket icabı soruyorlardır?... Ama madem başladık devam edelim.)

İnsanların yaşama bakış açılarına göre değişir hayatları...Kimisi kırılgandır en ufak bir rüzgar dağıtır onları, kimisi ise fırtınayı sever ve ona göre koyar kurallarını. Zorluklar kişinin olayları karşılama biçimine göre alır şeklini. İşte bu yüzden sizin hayata karşı tavrınız çok önemlidir.

Meleklerim daha çok küçükken çoğu gece, birisini kollarımda, birisini ayağımda sallayıp uyuturdum, hafta sonları eşimle beraber kucağımızda bebeklerle sabahtan akşama evin içinde turlardık, çünkü durursak hemen kopartırlardı yaygarayı. İki bebek olunca haliyle iki kişide devamlı ayakta, ben ona üzülürdüm o bana...

Gecenin 3’ünde, ağlayıp uyanan oğlumun sesiyle kızım da uyanır, daha sonra birisi uyusa bile mutlaka öteki kardeşini anne ile nöbetçi bırakırdıJ uykusuz her geceeeee.

Anne, baba olanlar az çok bilirler, bir çocuğun istediğinde ne kadar inatçı ve huysuz olabileceğini... Ve canı istediğinde de nasıl melek kıvamına dönebileceğini… Genelde anne ve babalar çocuklarını uyurken daha çok sevmezler miJ ?

Benim hassas mideli kızım,kardeşinin altı açılırken büyük bir merakla gelip seyreder, sonrada malum kokudan içi kalkar kusardı... Önce kaka temizlenirdi, sonra kusmukJ

Bu arada işin birde yorgunluk boyutu var ki, bence o konulara hiç girmeyelim... Sadece aklıma blog sayfamda daha önce yazdığım bir cümle geldi... ‘23 eylül 2004 doğdunuz... Biz de yeniden doğduk... Siz doğarken, açken ve büyürken ağladınız... Biz sizinle beraber yorgunluktan ayakta uyurken.?’J

Şimdi buraya kadar yeterince zor muydu anlattıklarım? Bence hiç değil çünkü bunlar bizim için zorluk değil, olması gereken olağan bir süreçti. Madalyonun bir de öteki yüzü var ve bu yüzde yaşadıklarımız her türlü zorluğa değerdi;

Bir kerede 2 evlat sahibi oldukJ (cennet kokan iki melek)
Ve bir anda 4 kişilik mutlu bir aile olduk...
Hayatta iken anneme ve tüm aile büyüklerine, hem kız hem erkek torun keyfi yaşattık.
Sevinçlerimiz hep ikiye katlandı (ilk diş, ilk adım, ilk sözcük...)
Gülüşleri ve sevinç çığlıklarından birbirimizi duyamadık..
Elimizin altında sevip, gıdıklayıp, öpecek hazırda bir çocuk her zaman oldu J
İkizlerimin başarıları ile çifte gurur ve mutluluk yaşadık, yaşayacağız inşallah.
Her ne kadar bazen sıkılsak ta, ‘ikiz annesi’ ve ikiz babası’ olarak bir unvan kazandık.

Yani demem o ki; sonuçta bizler anne ve babalar ve bizlerin çocukları, geleceğin küçük adam ve kadınları, yaşamımızın ve yarınımızın umutları, kolay yetişmiyor... Hiç kimsenin evladı kolay yetişmiyor... Yalnızca bu durum bizim için ikiye katlanmış bir şekilde emek ve çaba gerektiriyor…
İkiz anne ve babalarının diğerlerinden farkı da sadece bu oluyor.

Aslında şükretmemiz lazım, evladı sağlıklı kollarında olan her anne baba gibi... Neler var, ne dertler, ne acılar,bildiğimiz bilmediğimiz....

Ve daha çok şükretmemiz lazım... Ya üçüzlerimiz olsaydı?J J J

İyi haftalar diliyorum,

03.02.2008